Geboorteverhaal Maurien

​​

Het verhaal van de geboorte van Maurien

Vierteen juni eindigde zoals zoveel andere dagen, met een ijsje bij Bjornies, een aflevering van The White Lotus en wat rust samen op de zetel. Voor we gingen slapen zette Tom nog even de wekker. Ondanks mijn zwangerschap liep ik nog steeds graag, en in het weekend deden we dat liefst samen om de dag goed te beginnen. Maar dat ochtendloopje zou er niet meer van komen.

Rond één uur in de nacht werd ik plots wakker. In eerste instantie dacht ik dat ik gewoon wat buikkrampen had en misschien naar het toilet moest. Toen ik nadien opnieuw probeerde te slapen en dit moeilijk ging, besloot ik Tom wakker te maken. Meteen begon hij de weeën te timen. Ze kwamen al om de drie tot vier minuten. We belden onze vroedvrouw Lente, die ons aanraadde om nog even thuis te blijven en de weeën verder op te vangen.

In het begin ging dat verrassend goed. Tussen de weeën door stond ik zelfs nog te dansen op Baby Come Back van K3. Tom kon tijdens een wee opvallend accuraat voorspellen hoe lang die nog zou duren. Toen de pauzes tussen de weeën korter en intenser werden, probeerden we wat verlichting te zoeken in bad. Dat gaf helaas niet het verzachtende effect waarop ik gehoopt had. Ik werd steeds misselijker, waardoor we Lente opnieuw belden.

Onze kat Lewis had zich intussen verstopt onder het parkje van onze toekomstige spruit. Hij begreep duidelijk niet wat er allemaal aan het gebeuren was. Rond half vier zijn we samen met Lente naar de geboortepraktijk vertrokken. Gelukkig was dat maar een kort ritje. Bij aankomst voelde ik de misselijkheid opnieuw opkomen. Tom wilde me helpen en bracht een decoratief mandje uit de boekenkast, maar dat vond ik veel te mooi om in over te geven, dus snelde ik naar de keuken. De cocon was intussen door Megan al helemaal gezellig gemaakt, wat me meteen een veilig en geborgen gevoel gaf.

De arbeid werd intens, maar ik voelde me nooit alleen. Tom hield mijn hand vast, de hele tijd, op één toiletbezoek na. De vroedvrouwen, Lente, Megan en Leentje, waren telkens precies waar ik hen nodig had. Stil, betrokken en krachtig aanwezig.

Ik wilde graag in bad bevallen, dus op een bepaald moment ben ik daarin gaan zitten. Helaas vielen mijn weeën toen stil en kwam er bij een wee alleen wat stoelgang in plaats van een baby. Ik ben weer uit bad gegaan en terug op mijn zij op het bed gaan liggen. Daar kwamen de persweeën echt op gang. Wat een oerkracht.

Door de misselijkheid had ik schrik om me veel te verplaatsen, maar dankzij de aanmoediging van ons topteam ben ik toch op de geboortekruk gaan zitten. Daar gebeurde het. Door een spiegel zag ik plots haartjes verschijnen. Een magisch moment. Het werd zo echt. Ik zag nu echt dat onze baby er bijna was.

Na enkele slokjes sportdrank en nog een paar krachtige persweeën viel onze baby in onze armen, gevolgd door een waterval aan vruchtwater. Wat een overweldigend gevoel om haar voor het eerst vast te houden. We wisten op voorhand het geslacht niet, waardoor het ontdekken des te bijzonderder werd. We waren mama en papa geworden van een prachtige dochter. Onze kleine panda was een meisje. Haar naam was Maurien.

Het knuffelen, genieten en ontdekken met ons drieën kon beginnen.